‘“Jannie, hoe gaat het eigenlijk met jou? vroeg een vriendin. De tranen sprongen me in de ogen, ik kreeg het warm en voelde een brok in mijn keel. “Gaat het wel?”, vroeg ze. “Ja hoor, het gaat goed hoor”, zei ik, en slikte de brok in mijn keel weg. Snel vroeg ik aan de vriendin of ze al in de nieuwe kledingwinkel geweest was…zo lukte het me weer om het maar niet over mij te hoeven hebben. Wat wat ik op dat moment voelde, deed pijn en ik had helemaal geen zin om er wat mee te gaan doen.

Wat er nu zo’n pijn deed? Dat had ik op dat moment zelf niet kunnen zeggen. Ik had een goed maar druk leven. Mijn dagen vulden zich met zorgen voor ons gezin, mijn werk buiten de deur, het huishouden en onze sociale contacten. Dag na dag was gevuld voordat ik het wist. De dagen werden weken, maanden en zo heb ik het jaren vol gehouden. Moe, soms kortaf of chagrijnig, vaak met allerlei lichamelijke klachten maar ik zeurde niet.

Ik zorgde iedere dag dat de kinderen met schone kleding, hun haren in een vlecht en met een frisse snoet op school aankwamen. In hun broodtrommel zat een verantwoorde lunch en een lief briefje met een bemoedigende tekst. Na schooltijd bracht ik ze naar hun hobby of kwam er een kindje spelen uit de klas. En ook dat spelen moest wel leuk zijn. Dus het hele huis ging voor zo’n paar uurtjes op z’n kop. Ik zette iedere dag een verse maaltijd op tafel en legde schone kleding in de kast. En natuurlijk zorgde ik ervoor dat mijn man de verjaardagen van zijn ouders niet vergat.

Tijdens zulke verjaardagen hielp ik met toastjes smeren en in de keuken en waste snel de vuile kopjes af. Dat ik bekaf werd door de drukte en geluiden op die verjaardagen, nam ik op de koop toe. Wanneer we na zo’n verjaardag op weg naar huis waren kon ik ineens uit mijn slof schieten tegen mijn man omdat ik vond dat hij te hard door de bocht reed of omdat hij de oudste tóch nog chips had gegeven op het feestje…

Op mijn werk in de zorg voelde ik mijn lijf regelmatig tegensputteren. Pijn in m’n rug. Maar ja, ik wilde dat de cliënten er ook uitzagen om door een ringetje te halen. Hun schoenen gepoetst, hun haren verzorgd met een laagje gel. Dat mijn rug dan enorm zeer deed ‘s avonds hoorde er nou eenmaal bij. Ook had ik regelmatig hoofdpijn en voelde ik me moe.

Ik dacht op die momenten wel eens dat ik misschien toch hulp zou moeten zoeken. Maar na een nacht goed slapen deed mijn rug weer een stuk minder pijn en ging ik vrolijk (nou ja) verder. Toch bleef het me achtervolgen, het bleef me onrust geven en mijn lijf begon steeds vaker te sputteren. En toen gaf mijn man me dat laatste zetje in mijn rug. “Jannie, zoek iemand die je kan helpen”, zei hij, “want ik gun je zoveel meer”. Dat laatste zetje was nodig om de telefoon te pakken en af te spreken met een coach.

Hoe is het nu…

Ik help nog steeds met het smeren van toastjes op een feestje maar kies er nu wel voor om voorafgaand aan het feestje niet ook mijn eigen huis eerst helemaal glad te hebben. En na het feestje eten we thuis een makkelijke hap en sta ik niet ook nog anderhalf uur verhit in allerlei pannen te roeren. Kortom, ik heb geleerd om te kijken naar wat me energie geeft en wat me energie kost. Dit maakt dat ik meer energie in mijn eigen lijf voel. Mijn lichamelijke klachten zijn enorm verminderd. (dit stuk komt voor mij over als nog steeds dat je doet wat er van je verwacht wordt maar intern er e.e.a. op hebt aangepast in je eigen huishouden/gezin, voor jezelf wellicht nog goed om te kijken of dit is wat je hiermee wil vertellen).

Ik gun mezelf dat kopje thee in het zonnetje in de tuin want die strijk loopt echt niet vanzelf weg. Die wacht wel een uurtje, of twee of drie en zelfs ook nog tot morgen.
Zorgen doe ik nog steeds graag voor de mensen die me lief zijn, maar niet voordat ik ook eerst voor mezelf zorg. En dat betekent in mijn geval, me-time. Even echt tijd voor mezelf door even te wandelen, te genieten van een heerlijk bad of gewoon even niets.

En ja, dat betekent ook soms een baaldag, een dag waarop ik teveel wil, te veel zorg voor anderen en mezelf vergeet. En dat is nu oké.
Ik voel me zoveel fijner! En volgens mij (en mijn directe omgeving!) ben ik ook nog eens een leuker mens om mee om te gaan.

Wat je over mij moet weten

Stilte kan bij mij lang duren, tot het zelfs ongemakkelijk voelt..
Die stilte helpt jou namelijk om echt te leren luisteren naar je lijf en je gevoel en wat je dat je dus vertellen wilt.

Als je mij zou kennen zou je weten dat:

N

ik twee schatten van dochters heb die beiden hoogsensitief zijn net als ik. Ze laten me dagelijks in hun gedrag zien of ik goed voor mezelf zorg. Ze houden me als het ware een spiegel voor.

N

ik het een feestje vind om veldbloemen te mogen plukken in een zelfpluktuin.

N

ik gek ben op mijn man en kinderen maar vind het daarnaast heerlijk vind om ieder jaar een paar dagen alleen weg te gaan.

N

ik gek ben op grijze garnalen en carpaccio.

N

een echt winters tafereel vooral voor mij genieten is achter het raam en dicht bij de kachel.

N

wanneer ik teveel van mezelf vraag, verander ik bijna in een heks 😉 Het enige wat ontbreekt is de pukkel op mijn neus en de bezem waarop ik wegvlieg.

Ontmoet jezelf

 Wil je graag een afspraak maken, of heb je een vraag of behoefte aan meer informatie? Neem contact met mij op.

Dit kan doormiddel van het contactformulier of telefonisch.