Wanneer je zelf je eigen pad wilt volgen

Doen waar je echt naar verlangt

Kracht vinden in jezelf

Uit de knop

Mijn verhaal.

‘Dit was niet hoe ik me hoopte te voelen op mijn 40e’.

“En dan geef ik nu het woord aan Jannie” zegt de docent van de opleiding.

Daar sta ik dan, 40 jaar oud, met knikkende knieën, klamme handjes en zoekend naar woorden. 

Het moment waarop ik me voor moet stellen aan al de medestudenten die ik nog niet ken. De prachtige vaas bloemen die in het midden van het leslokaal op de grond staat trekt mijn aandacht.

Het moet wel goed gaan, ik moet wel een goede indruk maken, een duidelijk verhaal vertellen en ik moet het vooral goed doen.

En alles waarvan ik zo graag wil dat gaat gebeuren, gebeurd niet.

Ik vertel niet dat ik eigenlijk trots op mezelf ben omdat ik de autorit die ik vanuit Brabant naar Hilversum heb gemaakt al een overwinning op zich vind.

Ik vertel niet dat deelnemen aan de coachopleiding die van start gaat een enorm cadeau voor mezelf is.

Ik vertel niet dat,…

Ik kan alleen maar huilen, sta te trillen op mijn benen en vertel alleen maar dat ik niet weet of deze opleiding wel haalbaar voor me is. Dat ik het graag goed wil doen, aardig gevonden wil worden. En dat ik in het verleden vooral gedaan heb waarvan ik dacht dat het van me verwacht werd. Dat ik voor iedereen zorg, behalve voor mezelf, dat ik een na-denker ben, dat nieuwe situaties spannend voor me zijn, dat ik moeite heb met drukke situaties, dat ik,…

Met steeds dezelfde knikkende knieën rijd ik zaterdag na zaterdag naar Hilversum. Telkens weer vraag ik me af waarom ik mezelf dit aandoe. Misselijk van de stress, en allerlei vage lichamelijke klachten die maar niet over willen gaan.

Er is geen lesdag zonder tranen, geen lesdag zonder twijfel. Wat moeten de anderen wel niet van me denken.

En dan is daar een boek wat ik verplicht ben te lezen voor mijn opleiding.

Tranen met tuiten, weeral,…

Maar nu niet van verdriet maar van blijdschap, van herkenning, van erkenning.

Want dit boek gaat over mij, over hoe ik me vaak voel, waarom ik me vaak zo anders voel.

Het heeft een naam, Hoogsensitiviteit, ik ben dus niet gek, vreemd of raar. Op z’n zachts gezegd alleen wat “anders”.

Het lezen van het boek geeft me naast opheldering ook onrust, want hoe moet ik nu verder,…

Thuis zonder ik me regelmatig af. Ik kruip onder een dekentje, mopper op mijn man en dochterlief. Mijn lichaam heeft last van allerlei klachten en mijn to-do-lijstje is bizar hoog maar in werkelijkheid doe ik niets. Naar de buitenwereld speel ik mooi weer en doe ik net of alles goed gaat. Maar van binnen voel ik me erg verdrietig.

Tot het moment dat ik op een lesdag tegen mijn docent huilend uitspreek dat ik niet meer weet hoe ik verder moet. Hakkelend en stotend vertel ik dat ik inmiddels weet dat ik hoogsensitief ben maar dat ik niet weet hoe ik ermee om kan gaan.

De docent adviseert me om een afspraak te maken met een coach.

Een paar weken later ga ik daarheen met weer die knikkende knieën en huil ik tranen met tuiten en begin ik met de meest indrukwekkende reis ooit,….die naar mezelf. 

 

Hoe is het nu

Mijn oudste dochter maakte onlangs een extra werkstuk op de basisschool. 

Het werkstuk gaat over jou mama vertelde ze trots. “Want jij bent mijn held van het jaar”.  Want ik vind je stoer en dapper want jij hebt voor jezelf durven kiezen mama, ook al vind je het soms spannend en is het soms wat onzeker”, vertelde ze me. 

En die woorden van mijn dochter maken me trots. Ik sta achter mijn keuzes ongeacht de uitkomst. Het voelt als een cadeau en enorm waardevol dat ik op deze manier haar voorbeeld mag zijn.

Ik kan weer lachen als mijn jongste dochter een spoor met lijm achterlaat als ze aan het knutselen is. Het lukt me te relativeren en om alles in het perspectief te zien.

Het leren omgaan met mijn hoogsensitiviteit heeft me gebracht dat ik veel minder streng ben, voor mezelf maar zeker ook voor anderen. 

Want ik weet nu wat mijn “energie-vreters” zijn. Een te volle agenda, veel achter elkaar doen, tijdsdruk, mensenmassa’s. Ze komen allemaal in mijn leven voor, maar ik bepaal nu hoe ik hiermee om ga en die eigen keuze voelt super fijn.

Ik zeg nu namelijk wat iets met me doet, hoe ik me voel of iets me raakt of wat voor mij belangrijk is. Maar vooral spreek ik uit wat ik nodig heb. En dat uitspreken heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gegeven. 

Ik heb soms ook gewoon een baaldag of een moment waarop het allemaal niet lukt. Het grote verschil is dat ik nu niet meer zo streng voor mezelf ben. 

Nu ik keuzes kan maken en weet wat voor mij belangrijk is voel ik me echt veel fijner en dat is te merken aan alles. Ik voel me blijer, energieker, mijn donderwolk in mijn hoofd is weer opgeklaard en ik kan er weer tegenaan.

In de woonkamer op mijn tafel staat regelmatig een prachtige bos bloemen te pronken. Ik koop ze regelmatig voor mezelf. Ze herinneren me waar ik vandaan kom met de kennismakingsdag van mijn opleiding in gedachten. De bloemen staan symbool voor de weg die ik afgelegd heb om mezelf te leren kennen. En wow, wat een schitterend boeket. 

Ik zie de klaproos als een wilde bloem, kwetsbaar en sterk tegelijk, die zich aanpast aan de elementen van de natuur.
Een klaproos is prachtig, zowel in knop als in volle bloei.

Het zaad van de klaproos kan niet ontkiemen in een stilstaande voedingsbodem.

Zolang de bodem van de klaproos voorzien is van de juiste voedingsstoffen en beweging lukt het om de zaadjes van de klaproos te laten groeien en bloeit hij op z’n best, zowel alleen als in groepsverband.

De zaadjes van de uitgebloeide klaprozen zorgen ervoor dat andere klaprozen tot groei en bloei kunnen komen.

De klaproos, een bloem die zodra je hem plukt, vrijwel meteen, verwelkt.
Als hij goed geworteld is, komt hij altijd weer overeind, wat hij ook heeft doorstaan.

 

Zoals ik naar de klaproos kijk, zo zie ik ook mezelf en de mensen die ik ondersteun met coaching.

Wanneer mensen dichtbij zichzelf kunnen en mogen blijven, komen ze uit de knop, en daardoor weer krachtig en prachtig tot bloei.

Mijn werkzame leven

 

Een heel groot deel van mijn werkzame leven ben ik werkzaam geweest binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Binnen allerlei verschillende functies heb ik in al die jaren mogen leren, mogen ervaren en me zelf mogen ontwikkelen. Onderwerpen als acceptatie, loslaten, rouw en verlies kwamen hier telkens naar voren. Ook heb ik mogen samenwerken binnen een multidisciplinair team en uiteindelijk leiding mogen geven aan een team van enthousiaste mensen. Omgangsvormen, stress, werkdruk, communicatie, passie en verbinding kwam hier regelmatig aan bod. Daar mocht ik al kennis maken met het coachen en dat voelde als mijn 2e natuur. De studie H.B.O Post Bachelor Coaching en Leidinggeven die ik toen gevolgd heb, zorgde ervoor dat ik aan het coachen nog meer inhoud kon gaan geven.

Nadat ik moeder ben geworden heb ik bewust de keuze gemaakt om een aantal jaren niet werkzaam te zijn maar mijn aandacht te geven aan het gezin.

Na een aantal jaar voelde het als de juiste stap om, naast het starten met de studie tot Levenscoach, op zoek te gaan naar een baan passend bij mijn kwaliteiten en interesses.

Momenteel ben ik, naast Levenscoach, opnieuw werkzaam binnen een organisatie die ondersteuning biedt aan mensen met een verstandelijke beperking. In mijn huidige functie heb ik een coordinerende rol voor vrijwilligers en mantelzorgers die verbonden zijn aan de organisatie. Mijn ervaring en coachende rol kan ik hier dan ook zeker tot uiting laten komen.

De afgelopen jaren heb ik, naast de opleiding tot Levenscoach, verschillende trainingen gevolgd. Tevens heb ik een themareis gevolgd die mede ertoe heeft bijgedragen dat ik me heb gespecialiseerd in Hooggevoeligheid.

Om mij nog verder te ontwikkelen zal ik verschillende bijscholingen blijven volgen. Naast mijn persoonlijke ervaring, als de opgedane professionele ervaringen, wil ik zo allerlei mensen met verschillende levensvragen kunnen en mogen ondersteunen bij een stuk van hun levenspad.

De opleiding Levenscoach is geaccrediteerd door

De opleiding Levenscoach is geaccrediteerd door